Nágreinilig frágreiðing um arbeiðsreglur hjá hitaskiftara (við myndum)

Grundreglan í einum hitaskiftara er at flyta hita frá einum høgum-hitavætu til ein lágum{2}}vætu-vanliga uttan beinleiðis samband millum tey bæði-við at nýta hitaleiðslu og konvektión.
 Høg-hitavætan sleppur hita, sum verður fluttur gjøgnum hitaskiftisveggin.
 Hiti verður førdur gjøgnum metalveggin (ella hitaskiftismiðil).
 Vætan við lágum -hita tekur hitan upp, og tað førir til, at hitin hækkar ella minkar.
 Øll tilgongdin heldur seg til aðru lógina í termodynamikkinum, har hitin rennur av sær sjálvum frá einum hægri hita til ein lægri hita.

Við støði í rákinum hjá vætustreyminum eru trý primær streymmynstur til hitaskiftarar:
 Co-streymstreymur (parallelt streymur): Teir báðir væturnar renna í somu ætt, og hitamunurin minkar stigvíst.
 Mot-streymstreymur (mót-streymur): Teir báðir væturnar renna í mótsattar ættir, og bjóða hægsta hitaflutningseffektivitet.
 Kross-streymur: Teir báðir væturnar renna vinkulrætt á hvønn annan; henda uppsetingin er kompakt og nógv brúkt.
 Millum hesi verður mót-streymskipanin oftast nýtt í vinnuligum forritum, har høgur effektivitetur er kravdur.

Hitaflutningstilgongdir kunnu yvirhøvur lýsast við at brúka grundleggjandi líkningina um hitaflutning.

Grundhitaflutningslíkning:
Q=U × A × ΔTlm

Hvar:

Sp: Hitaflutningstíð (W)
U: Samlaður hitaflutningsstuðul (W/m2·K)
A: Hitaflutningsøki (m2)
ΔTlm: Logaritmiskur miðalhitamunur
Líkningarviðmerkingar:
At økja U ella A kann økja munandi um hitaflutningsførleikan.
Størri hitamunur hevur við sær eina sterkari drívmegi til hitaflutning.